هماي رحمت

سه‌شنبه ٢٧ دی ۱۳٩٠

نامه ای از گابریل گارسیا مارکز

گابریل گارسیامارکز نویسنده کتاب "صد سال تنهایى"و برنده جایزه نوبل ادبیات به سرطان لنفاوى مبتلاست ومى داند عمر زیادى برایش باقى نیست. بخوانید چگونه در این نامه کوتاه از جهان و خوانندگان خود خداحافظى مى کند.اگر پروردگار لحظه اى از یاد مى برد »که من آدمکى مردنى بیش نیستم وفرصتى ولو کوتاه براى زنده ماندن به من مى داد از این فرجه به بهترین وجه ممکن استفاده مى کردم. به احتمال زیاد هر فکرم را به زبان نمى راندنم، اما یقینا هرچه را مى گفتم فکر مى کردم.هر چیزى را نه به دلیل قیمت که به

دلیل نمادى که بود بها مى دادم. کمترمى خوابیدم و بیشتر رویا مى بافتم؛ زیرا در ازاى هر دقیقه که چشم مى بندیم،شصت ثانیه نور از دست مى دهیم. راه را از همان جایى ادامه مى دادم که سایرین متوقف شده بودند و زمانى از بستر بر مى خواستم که سایرین هنوز در خوابند. اگر پروردگار فرصت کوتاه دیگرى به من مى بخشید، ساده تر لباس مى پوشیدم، در آفتاب غوطه مى خوردم و نه تنها جسم که روحم را نیز در آفتاب عریان مى کردم. به همه ثابت مى کردم که به دلیل پیر شدن نیست که دیگر عاشق نمى شوند بلکه زمانى پیرمى شوند که دیگر عاشق نمى شوند. به بچه ها بال مى دادم،اما آن ها را تنها مى گذاشتم تا خود پرواز را فرا گیرند. به سالمندان مى آموختم با سالمند شدن نیست که مرگ فرا مى رسد، با غفلت از زمان حال است. چه چیز ها که ازشما ها [خوانندگانم] یاد نگرفته ام...یاد گرفته ام همه مى خواهند بر فراز قله کوه زندگى کنندو فراموش کرده اند مهم صعود از کوه است. یاد گرفته ام وقتى نوزادى انگشت شصت پدر را در مشت مى فشارد،او را تا ابد اسیر عشق خود مى کند. یاد گرفته ام انسان فقط زمانى حق دارد از بالا به پایین بنگرد که بخواهد یارى کند تا افتاده اى را از جا بلند کند. چه چیز ها که ازشما یاد نگرفته ام...

احساساتتان را همواره بیان کنیدو افکارتان را اجرا. اگر مى دانستم امروز آخرین روزى است که تو را مى بینم، چنان محکم در آغوش مى فشردمت تا حافظ روح تو گردم.اگر مى دانستم این آخرین دقایقى است که تو را مى بینم، چنان محکم در آغوش مى فشردمت تا حافظ روح تو گردم. اگر مى دانستم این آخرین دقایقى است که تو رادوستت » مى بینم، به تو مى گفتم و نمى پنداشتم تو خود این « دارم را مى دانى. همیشه فردایى نیست تا زندگى فرصت دیگرى براى جبران این غفلت ها به ما دهد. کسانى را که دوست دارى همیشه کنار خود داشته باش و بگو چقدر به آن ها علاقه و نیاز دارى. مراقبشان ،« مرا ببخش » : باش. به خودت این فرصت را بده تا بگویى و ازتمام عبارات « ممنونم » ،« خواهش مى کنم » ، « متاسفم »زیبا و مهربانى که بلدى استفاده کن.هیچکس تو را به خاطر نخواهد آورد اگر افکارت را چون رازى در سینه محفوظ دارى. خودت را مجبور به بیان آن ها کن. به دوستان و همه ى آنهایى که دوستشان دارى بگو چقدر برایت ارزش دارند. اگر نگویى فردایت مثل امروز خواهد بود و روزى با اهمیت نخواهدگشت.